داستان

دردِ مشترک

به تماس‌های وقت‌و‌بی‌وقت عادت کرده‌ام. سیمین هم همین طور. اوایل، نیمه‌شب‌ها که تلفنم زنگ می‌خورد، او هم بیدار می‌شد و تا دمِ در همراهی‌ام می‌کرد. حالا اما سرش را روی بالشت می‌چرخاند، چشم‌هایش را باز می‌کند و با یک لبخند و یک بار پلک‌زدن، همان “مواظب خودت باش، موفق باشی” را بدرقه‌ی راهم می‌کند.

ماشین را روشن می‌کنم و بدون فوت وقت راه می‌افتم. خوبی نیمه‌شب‌ها این است که خیابان‌ها می‌توانند نفس بکشند. این ترافیکِ روزها بلای جان کار ما شده. صحبت از دقیقه و ثانیه است. شوخی نیست.

عاشق کارم هستم. همه‌اش که استرس و بی‌خوابی نیست. کمتر کاری است که تا این حد سرشار از امید و لبخند و شادی باشد. گویا آفرینش را با خدا شریک شده‌ام. همه چیز که به نخ و سوزن و چاقو ختم نمی‌شد. تمام حواسّم را اقناع می‌کند. گوش‌هایم از گریه‌های نویدبخشِ شروعِ حیات پُر است، مشامم از بوی خوشِ دسته‌گل‌های کوچک و بزرگِ کنار تخت. دست‌هایم از لمس این فرشته‌های زمینی انرژی می‌گیرند و چشمانم از ناب‌ترین نوع عشقی که هر روز می‌بینم، عشقی که مادری با آن برای اولین‌بار نوزادش را به آغوش می‌کشد، عشقی که زنی به خاطر آن با بوسه‌ی همسر بر پیشانی‌اش به هوش می‌آید، عشقی که پدری با آن از پشت شیشه به بچه‌اش زل می‌زند.

وقتی شغلی این همه را یک جا دارد، دیگر از بوی خون و محیط بیمارستان و سختی کار نالیدن انصاف نیست. وقتی از اعماق دل خندیدن‌ها، تبریک گفتن‌ها و قربان‌صدقه‌رفتن‌ها تمامی ندارد، وقتی من با تولد هر نوزاد، دوباره به دنیا می‌آیم، دیگر جایی برای عرضِ اندامِ خستگی باقی نمی‌ماند. اما خسته‌ام. خسته.

شاید مادرم چیزی می‌دانست که این همه اصرار می‌کرد “پسر چیز دیگری بخوان، قحطی کار آمده؟ شغل مردانه‌تری پیدا نکردی؟” من اما عاشق بچه‌ها بودم و عاقبت به آن رسیدم. رسیدم؟! خداراشکر که مادرم نیست تا این روزها را ببیند.

فکرش را هم نمی‌کردم. خدا رحمتت کند مادر. کاش معده‌ها را آندوسکوپی می‌کردم، قلب‌ها را پیوند می‌دادم، دست و پاها را گچ می‌گرفتم یا حتی با یک تیر دو نشان می‌زدم راه تنفس مردم را بازتر و بینی‌هایشان را زیباتر می‌کردم. این طوری شاید حداقل اندک امیدی داشتم. ولی حالا خودم خوب می‌دانم چه خبر است. سیمین کنار آمده، شاید هم وانمود می‌کند، نمی‌دانم. زبانش به آوردن بچه از پرورشگاه رضایت می‌دهد، دلش را اما خبر ندارم.

ولی چرا من؟ چرا با این شغل؟ از شادی دیگران خسته شده‌ام. از لبخندی که روزی هزار بار به تازه پدرشده‌ها و تازه‌مادر‌شده‌ها _که در پوست خود نمی‌گنجند_ و حتی به خود بچه‌ها تحویل می‌دهم خسته شده‌ام. اما مگر می‌توان خم به ابرو آورد، مگر می‌شود به پدربزرگ و مادربزرگی که از راه دور آمده‌اند و درحالی‌که سوغاتی را دستم می‌دهند و برای سلامتی بچه‌های نداشته‌ام دعا می‌کنند لبخند نزد؟ نمی‌شود. این لبخندی که شادی پشتوانه‌ی آن نیست، دستِ کمی از گریه‌ی حاصل از غم ندارد. همین لبخند، آخر مرا از پای درمی‌آورد. دلم شانه‌ای می‌خواهد مطمئن، که سرم را روی آن بگذارم و اشک‌هایی که این همه سال پشتِ لبخندها حبس بوده‌اند را آزاد کنم، شانه‌ای که البته از دردم بی‌خبر باشد.

می‌رسم. افکارم را همان جا توی ماشین می‌گذارم و پیاده می‌شوم. اگر افکار وزن داشتند حتما ماشین تاکنون به یک ورق مسطح نازک تبدیل شده بود. چون بُردنشان به بیمارستان و خانه را قدغن کرده بودم.

اولین جای ممکن پارک می‌کنم، کیفم را از روی صندلی برمی‌دارم و دوان‌دوان وارد بیمارستان می‌شوم. پرونده‌ی بیمار را همین‌طور که به سمت اتاق عمل می‌روم مطالعه می‌کنم. مردی در راهرو با من حرف می‌زند. چهره‌اش آشناست. هفته‌ی پیش او را در مطب دیده‌ام. به پهنای صورت اشک می‌ریزد و آن‌قدر مستاصل است که همه چیز را جابه‌جا می‌گوید: “آقای دکتر دستم به دامنت. اول شما، بعداً خدا. این بچه را خدا بعد از هفت سال به ما داده، جان عزیزت عجله کن. امید ما بعد از شما به خداست…”. بعد از هفت سال! همان طور که تندتند می‌روم “توکل به خدا”یی می‌گویم و درِ اتاق عمل بین من و او فاصله می‌اندازد.

جفت از دیواره‌ی رحم جدا شده بود. خودم را و دردم را فراموش کردم. چهره‌ی مرد و هفت سال انتظارش جلوی چشم‌هایم بود. من از هیچ تلاشی مضایقه نکردم، اما نتیجه‌ی همه‌ی تلاش‌هایم فقط نجاتِ جان مادر بود.

چند دقیقه‌ای پشت در ایستادم، دلم می‌خواست تا آخر عمر همان جا بمانم و چشمانم به چشمان مرد گره نخورد. پایم را که از در بیرون گذاشتم، مردِ منتظر به سمتم دوید. ردِّ اشک‌های قبلی روی صورتش خشک شده بود و اشک‌های جدید از روی آن‌ها سُر می‌خورد. سوالی که با چشم‌هایش پرسید را با چشم‌هایم پاسخ دادم. سرم را روی شانه‌اش گذاشتم و برای پدر نشدن، برای هفت سال انتظار گریستم. برای دردی که مشترک بود.

برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاه بگذارید

avatar
  Subscribe  
Notify of
همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن